De natuur als inspiratiebron van de kunst
Sinds mijn vroege jeugd ben ik gefascineerd door de natuur. Met name wind en water boeien mij mateloos en dan vooral als zij zich in alle heftigheid openbaren. Het zijn onuitputtelijke inspiratiebronnen. Ik vindt het geweldig om tijdens een storm de wind te zien spelen met bomen of de zee. De fenomenale, eigenzinnige en grillige bewegingen van wind en water maken sterke emoties bij me los zoals angst, vreugde, spanning etc. De drijfveer om deze belevingen en oerkrachten te vangen in een eigen beeldtaal beeld is groot. De behoefte om ‘grip’ te krijgen op deze oerkrachten en dit energiegeweld drijft mij tot het maken van beeldende kunst. Door op een schetsmatige, transparante manier ruimte en massa te suggereren creëer ik een beeld dat vanuit alle posities bezien blijft boeien. Ik probeer de essentie van het gekozen thema of de aanleiding neer te zetten. Het is een doorzichtig driedimensionaal beeld wat onder invloed van licht, weersgesteldheid en seizoensinvloeden blijft veranderen. Hierdoor krijgt het een extra dimensie.
Om mijn belevingswereld vorm te geven is cortenstaal het meest geschikte materiaal. Het is weerbestendig, weerbarstig, sterk en taai. Hierdoor kan ik luchtig maar toch constructief werken. Het is een uitdaging om het contrast tussen enerzijds de hardheid en ruwheid van dit staal en anderzijds de verfijning en gracieuze lijnvoering van het beeld te laten zien. Door oxidatie krijgt het een warme patina. Het is bijzonder geschikt voor buitenkunst en zelfs in de open lucht heeft het vrijwel een onbeperkte levensduur. De oxidatiehuid blijft steeds veranderen en is op deze manier één met de natuur.
Mijn stalen sculpturen ontstaan bijna altijd uit een vluchtige schets op de werkvloer of werkbank. Daaropvolgend kies ik een passende sokkel. De vlakke schetslijnen worden in staal en door middel van smeedtechnieken omgezet in driedimensionale basislijnen en geleidelijk aan ontstaat het beeld. Het werken met vuur in de vorm van lassen en smeden geeft het geheel iets magisch. Van te voren weet ik niet hoe het eindresultaat zal worden waardoor het maakproces steeds spannend blijft.
Bovenop en aan de sokkel ontwikkelt zich de sculptuur zodat het altijd organisch blijft en letterlijk met de hele compositie mee groeit. Het kan alle kanten opgaan precies zoals bij de elementen. Mijn beelden hebben vaak een solide aardse binding, zichtbaar gemaakt in de vorm van een krachtige wortelstronk of ‘klauw’ die de sokkel omvatten. Het lijken een soort ankerpunten of aangrijpplaatsen die solide moeten zijn om de elementen wind en water te kunnen trotseren.
Tijdens het beeldhouwen is het belangrijk om te kunnen strijden met de materie, de tijd en jezelf. Dat werkt verdiepend en brengt de broodnodige spanning in het beeld. Het moment dat het kunstwerk klaar is bevrijdt enorm en daarna kan ik het beeld ‘loslaten’. Constateren dat er eigenlijk niets meer aan veranderd hoeft te worden en er iets staat in mijn beeldtaal. Gewaarworden dat de ingesloten imperfectie zichtbaar is maar onlosmakelijk en passend is verbonden met het geheel waardoor het voor altijd zijn spanning vasthoud. Dát zijn mooie momenten, dát geeft je energie.
Kees Machielsen